Loading...
İbrətamiz hekayə

İbrətamiz hekayə

Loading...
İbrətamiz hekayə


Qədim zamanlarda iki dost yaşayırmış. Birinin adı Mirzə, o birinin adı isə Muxtar imiş. Mirzə Allaha, peyğəmbərə, qiyamətə inanırdı. Allah adamı olduğu üçün kənddə hamı ona hörmət bəsləyər, onu çox sevərdi. Mirzə Allahdan qorxduğu üçün insanlara əziyyət etməzmiş, yalan danışmazmış, onları aldatmazmış.
Muxtar Mirzənin çox yaxın dostu idi, uşaqlıqdan bir məhəllədə böyümüş, bir sinifdə oxumuş, qəm-qüssələrini birgə bölüşmüşdülər. Muxtar yalnız Allaha inanardı, başqa hç bir şey yox. O, cənnət-cəhənnəm məsələsinə heç inanmazdı, nə zaman cənnət-cəhənnəmdən söz düşsəydi, gülər və ona inananları məsxərə edərdi. O, öz etiqadına sübut olaraq bu sözü deyərdi: Əgər cənnət-cəhənnəm varsa, indiyə qədər kim ora gedib və ya oradan gəlib?!
Muxtarın bu həqiqətə inanmaması həyatında çox mənfi təsirlər buraxırdı. O inanmazdı ki, insanların bu dünyada etdiyi əməllərin nəticəsini Allah-Taala o biri dünyada insanın qarşısına çıxarır, bunun üçün də, məsələn insanlarla yaxşı davranmayanda, onlara əziyyət edəndə, onları aldadanda, yalan danışanda, məsxərə edəndə və ya Allahın buyurduğu başqa haram işləri yenə yerinə yetirəndə, məsələn şərab içəndə, qumar oynayanda, harama baxanda heç kimdən qorxmazdı. Bu şeylərə görə də insanlar Muxtarı sevmirdilər, onun əlindən bezmişdilər. Bəzən Muxtarın özü də yaşadığı həyatdan bezikərdi. Allahın buyurduğu vaciblərə gələndə isə, məsələn namaz oruc haqqında deyirdi ki, bunlar mollalarınkıdı.
Uzun sözün qısası, bu məsələ Muxtarın həyatını qaraltmışdı. Mirzə isə Muxtarı özünə ən yaxın dost hesab etdiyi üçün bu hadisələri görəndə dostunun halına yanar və istərdi ki, onu bir yolla bu mənasız həyatdan çıxartsın. Amma nə edirdisə faydası olmurdu. Mirzə bilirdi ki, Muxtarın bu əməllərinin səbəbi Allaha sadəcə olaraq zahirdə inanmasıdır. Çünki Allaha kamil şəkildə inanan şəxs Onun kitabına da kamil şəkildə inanar və buyuruqlarına əməl edər.
Günlərin birində Mirzənin beyninə bir fikir gəlir. O qərara alır ki, dostunun xatirinə böyük bir zəhmətə qatlanaraq, onu böyük bir din alimi ilə görüşdürsün. O alimi haradan tapacağı çətin məsələ idi. Çünki nə kəndində, nə də qonşu kəndlərdə elə bir alim yox idi. Nəhayət Mirzə bir çox axtarışdan sonra eşidir ki, çox uzaq bir mahalda Kərbəlayi Möhsün adlı böyük bir din alimi var. Mirzə qərara gəlir ki, dostunu o alimin yanına aparsın. Amma yolun uzunluğu Mirzə üçün çətin gəlirdi. Çünki Mirzənin yalnız bir uzunqulağı var idi, Muxtarın isə heç ulağı da yox idi. Mirzə bu çətinliyə də dostu üçün razı olur və onun dalınca gedir. Muxtara bu məsələni deyəndə Muxtar əvvəl qəbul etmir, amma sonra Mirzəni özünə ən yaxın dost hesab etdiyi və ona hörmət bəslədiyi üçün razılaşır.
Dostlar yol hazırlığı görüb yola düşürlər. Yolda dincəlmək üçün bir yerdə dayanırlar. Onların yaxınlığında bir karvan da məskən salmışdı. Ertəsi gün yola düşmələri üçün suları az olduğundan karvana tərəf gedib onlardan yol üçün bir az su istədilər. Karvan başçısı onları görəndə öz çadırına dəvət edir və onlara yemək süfrəsi açır. Yemək əsnasında onların hara getdiklərini soruşur. Muxtar demək istəmir, amma Mirzə onun çox yaxşı insan olduğunu başa düşüb haraya, kimin yanına və nə üçün getdiklərini danışır.
Karvan başçısı bu dostlara deyir: “Mənim də dindən bir az məlumatım var. Əgər vaxtınız varsa, bacardığım qədər sizə kömək edim və sonra o alimin yanına gedərsiz”. Mirzə və Muxtar vaxtları olduğu üçün qəbul edirlər. Karvan başçısı kiçik bir çay süfrəsi təşkil edir. Onlar çay içə-içə söhbətə başlayırlar.
Karvan başçısı Muxtara deyir: “Olarmı səndən bir neçə sual soruşum? Amma sən də hamısına düzgün cavab verməyə söz ver”. Muxtar qəbul edir. Söhbət başlayır. Karvan başçısı:
-Məktəbdə oxumusanmı?
-Bəli.
-Necə dərs oxuyurdun?
-Nə pis, nə yaxşı.
-Mirzə də səninləmi oxuyurdu?
-Bəli.
-O necə oxuyurdu?
-O əlaçı idi.
-Yaxşı, bəs sizin müəlliminiz necə müəllim idi?
-Çox yaxşı müəllim idi, sinfin bütün uşaqları onu çox sevirdilər. Çox ədalətli müəllim idi.
-Ədalətli deyəndə, yəni Mirzə ilə sənin aranda fərq qoyardı eləmi?
-Əlbəttə ki. Mirzə həmişə beş alanda beş verərdi və mən bəzi günlərdə beş alanda beş, iki alanda isə iki verərdi.
-Yaxşı, Muxtar, sualımın yönünü dəyişim, sən heç bu dünyada yaxşı və pis insanlara rast gəlmisənmi?
-Bəli, özü də çox.
-Çox yaxşı, səncə Allah yaxşı insana beşi və pis insana ikini nə zaman və harada veməlidir?
Muxtar bu sualın qarşısında sakit durub cavab vermədi. Karvan başçısı:
-O yer bu dünya ola bilərmi?
-Xeyr, çünki mən bu dünyada çox pis insanlar görmüşəm ki, çox gözəl yaşayırlar və həyatlarında heç bir əskiklik yoxdur. Amma çox yaxşı insanlar da görmüşəm ki, yaşamları ağırdır və çətinliklə yaşayırlar.
-Muxtar, bura qədər verdiyim suala düzgün cavab verdin, xüsusən axırıncı suala. Əhsən sənə! Amma sonuncu sualı da soruşum. Bu sualda daha diqqətli ol. Əgər sən müəllimini ədalətli hesab etdiyin kimi, (beş alana beş və iki alana iki) Allahı da ədalətli hesab edirsənsə, bəs de görüm Allah insanların əməllərinin nəticələrini nə zaman verəcək? Beş alana beş və iki alana da haqqı olduğu üçün nə zaman iki verəcək? Başqa sözlə desək, yaxşı insanların əməllərinin qarşılığı və pis insanların cəzası hansı dünyada veriləcək? Əvvəldə də özün dedin ki, o yer bu dünya deyil, bəs onda hansı dünyadır?
Muxtar karvan başçısının bu cavabından çox təsirləndi. Başını aşağı salıb ağladı, etdiyi böyük səhvləri başa düşüb çölə çıxdı. Bu əsnada Mirzənin də bu söhbətdən təsirləndiyi gözə çarpırdı. O da ağlayırdı, çünki Allahın ədalətli olması və cənnət-cəhənnəm məsələsinin düzgün olduğu onun üçün bir daha sübuta yetdi. Bir daha başa düşdü ki, həqiqətən cənnət-cəhənnəm var, etdiyi əməllərin heç biri cavabsız qalmayacaq. Bir tərəfdən də, göz yaşları sevinc göz yaşları idi. O, məqsədinə çatmış, ən yaxın dostunu mənasız həyatdan çıxarıb mənalı həyata gətirməyə nail olmuşdu.
Mirzə özünü topladıqdan sonra karvan başçısına hər şey üçün təşəkkür etdi, sonra onun adını soruşdu. Karvan başçısı dedi: “Adım mühüm deyil, sadəcə məni bir Allah qulu kimi tanıyın, kifayətdir”. Mirzə çox israr etdi, amma yenə cavab ala bilmədi. Sonda karvan başçısı ilə sağollaşaraq Muxtarın yanına qayıtdı.
Muxtar artıq həminki Muxtar deyildi, ağlayır günahlarının bağışlanması üçün tövbə edirdi. Mirzə bunları görüb sevincindən yenidən ağladı və Muxtara tərəf gedib onu bağrına basdı. İki dost birlikdə ağladılar.
Muxtar Mirzəyə çox minnətdarlıq etdi və dedi ki, daha Kərbəlayi Möhsünün yanına getməyə ehtiyac yoxdur, çünki mən artıq hər şeyi başa düşdüm. Bu iki dost qərara gəldilər ki, Kərbəlayi Möhsünün yanına getməsinlər və yolun yarısından geri qayıtsınlar.
Mirzə bunlardan əlavə başqa bir həqiqəti də başa düşdü. Başa düşdü ki, “İnsan Allaha tərəf bir addım atsa, Allah ona tərəf iki addım atar” sözü gerçək imiş. Çünki onlar yolun yarısına çatmamış, Allah hidayət işini tamamladı.
Sübh namazı zamanı Mirzə ayağa qalxdı, dəstəmaz aldı, namaza başlamaq istəyəndə Muxtarı gördü və başa düşdü ki, Muxtar da namaz qılmaq istəyir. Ona dəstəmaz almağı öyrətdi və Muxtar ilk namazını Mirzə ilə birgə qıldı.
Sübh namazından sonra onlar kəndə qayıtmağa hazırlaşdılar. Mirzə karvan başçısının kim olduğunu öyrənə bilmədiyi üçün narahat idi. Bunun üçün yenə o karvana tərəf yola düşdü, amma çatanda gördü ki, karvan artıq yola düşüb. Mirzə məyus oldu, lakin orada bir qoca kişi gözünə sataşdı, tez ona tərəf getdi. Salam verdikdən sonra ondan karvan başçısını soruşdu. Qoca kişi dedi: “O karvan başçısını tanımamaq olarmı? O, böyük din alimi Kərbəlayi Möhsün idi. Başçılıq etdiyi karvan həcc ziyarətinə gedirdi, yollarının buradan düşməsini isə mən də başa düşə bilməmişəm. Çünki həcc karvanı buradan keçmir”. Mirzə qocanın sözlərini eşidəndə yerində donub qaldı. Ağladı və yenə yadına dünənki söz düşdü: Əgər insan Allaha tərəf bir addım yaxınlaşsa, Allah ona iki addım yaxınlaşar. Mirzə olanları Muxtara danışdıqda Muxtar bu sözlərdən təsirlənib yenə ağladı.
Mirzə və Muxtar sevincək yüklərini yığıb kəndə tərəf yola düşdülər. Kəndə yetişdikdən sonra insanlar Muxtarın dəyişildiyini hiss etdilər. Muxtar bir neçə gün kəndin içinə çıxmadı. Camaat hansısa bir hadisə baş verdiyini anladılar. Başa düşdülər ki, cənnət-cəhənnəmə inanmaq insanın həyatını bu qədər dəyişməyə qadirdir. Muxtar bir neçə gündən sonra kəndə çıxanda camaatla rəftarı hamını heyrətə salmışdı. O gündən sonra insanlar Muxtarı sevməyə və ona hörmət bəsləməyə başladılar. Muxtar yeni və mənalı bir həyata qədəm qoyduğunu hiss etdi.
Loading...

OXŞAR XƏBƏRLƏR

Загрузка...

SON XƏBƏRLƏR

Jenny J

17 Yanvar 2014 15:29

Hemise kaş bele xeberler olsun.Super idi tsk
--------------------
Wow man, this is weird on acid..



Night Wolf

17 Yanvar 2014 14:09

Bu tip xəbərləri xoşlayıram
Hekayə də maraqli idi
--------------------
Hz.Məhəmməd (s.ə.s) əxlaqı, Hz.Süleyman səadəti, Hz.Eyyubun səbri Hz.Həmzənin cəsarəti, Hz.Yusifin gözəliyi, Hz.Əlinin biliyi və 124 min peyğəmbərin duası bizimlə olsun AMİN!

MiSS BlaCKStaR

17 Yanvar 2014 13:42

ibrətsmiz hekayələr tez tez olsa yaxşı olar
--------------------
Я оДНа таКаЯ

Я не ЗаменимаЯ


Ve bu da son :)

A_K

17 Yanvar 2014 12:48

Bezi insanlarda oxusun arada bele ibratamiz hekayeleri..
--------------------
Bataryam bitince yeni telefon alıyorum ne öyle fakir gibi şarja mı takıcam . biggrin

Qismet_Lerik

17 Yanvar 2014 12:34

salamlar menim xeberimi niye tesdiqlemirsiz